O cudownych kobietach i o Śląsku

Nieproszony gość

Pamięci Broni Brewińskiej

Niedawno jeszcze

/wokół domów naszych/

fruwały

białe i niebieskie latawce

słów

roześmiane jak Ty...

Radość miałaś

tańczącą w źrenicach

i rozdawałaś hojnie

Aż nieproszony gość

zjawił się pewnego dnia

zgasił płomień

w oczach

ujarzmił śmiech

cuglami bólu

I wypuścił istnienie

z granic wytrzymałości...

Honorata Sordyl, sierpień 1991

"Monia, to ty żeś nie wiedziała, że mama Karolinki (mojej uczennicy z piątej klasy) napisała książka???"
Wstyd przyznać, nie wiedziałam...

Za punkt honoru postawiłam więc sobie, że książkę zdobędę. Ba! Sama Autorka - Monika Fibic - mi ją podarowała! Napisałam ją z potrzeby serca, nie w celu zarobkowym, napisała mi w liściku dołączonym do publikacji.
Książkę przeczytałam jednym tchem, śmiejąc się i płacząc jednocześnie. Jest ona wspomnieniem o niezwykłej, wszechstronnie utalentowanej, serdecznej i urodziwej Artystce, Bronisławie Brewińskiej, mamie Moniki.
Spora część pracy to mądre gawędy "po naszymu", "po ślonsku" o tym, jak to dawniej bywało:

Opowiym wom, jak to u nos w doma we wilijo wyglondało. Moji ojcowie pochodzom z tych stron, to som taki Ślonzoki z dziada, pradziada i ta tradycjo wigilijno u nas dycko była ptrzestrzegano. Jak byłach jeszcze małom dziołszkom to miyszkali my w Radlinie w takim domu pod lasem. We wilijo rano tata szoł do lasa po choinka, a jak my dzieci z łóżek postowali, to było uciechy trzi miechy, bo choinka już była, a to znaczyło, że i świynta bydom...

tak zaczyna się jedna z opowieści.

Monika w swojej książce pisze też o zabytkach Wodzisławia Śl., o stroju ludowym, języku i stylu gawędziarskim.
Słowa, które szczególnie mnie ujęły zamieszczam poniżej:

List do matki

Kiedyś przyjdę do Ciebie

Roześmiana jak maj

Z pewnością mnie rozpoznasz

W ręku będę miała

Całą miłość tego świata

A w oczach

Dwa promyki

Bynajmniej nie słowa

Będą nam spełnieniem

Wystarczy bliskość

Której zawsze łaknęłam

Muszę tylko przeżyć to życie tak

Byś się za mnie nie wstydziła

Przed Najwyższym

By to

W co zawsze wierzyłaś

Stało się treścią mojego życia

I ucieleśnieniem Twoich pragnień

Monika Fibic, marzec 2001

Kochani, powiem Wam na ucho, że Monika ma jeszcze w domu parę egzemplarzy swojej książki. Kto się do Niej promiennie uśmiechnie, może dostanie... ;)

Do napisania!

Portret dziewczynki z misiem

Witajcie!

Ostatnio coraz mniej mnie na blogu. Za wiele teraz zajęć, emocji, spraw do załatwienia. Rysuję bardzo późnymi wieczorami, ale praca w takich godzinach nie idzie zbyt gładko... Chciałabym Wam o tylu rzeczach napisać! Na wszystko jednak musi przyjść czas. Innym razem też koniecznie pokażę Wam prześliczne lustro, które dla nas sprawiłam:)
Dziś pokazuję Wam portret Julii. To córka naszej blogowej znajomej, Judi, bardzo mądrej, ciepłej, serdecznej Osoby (Jej blog - http://madebyjudi.blogspot.com/), która potrafi po mistrzowsku szydełkować!

Julia jest piękną, rezolutną dziewczynką, która podobno nie potrafiła doczekać się swojego portretu. Kochana Dziewczynko, potraktuj ten post jako specjalną dedykację ode mnie dla Ciebie! :*

A Wam, drodzy Czytelnicy, życzę wspaniałego weekendu!
Ja, jak tylko uprzątnę swoje M, będę leżeć, odpoczywać i czytać grudniowy numer Mojego Mieszkania:)))

PS. Ale tylko przez pół godziny, bo potem mam nowe portrety do rysowania;)

"Con te partiro su navi per mari", czyli gondolą po lagunie

Witajcie!

Przedstawiam Wam kilka ilustracji z serii włoskiej, analogicznej do "francuskich żabek", które staną się urozmaiceniem prezentacji multimedialnych do nauczania tego najpiękniejszego na świecie języka:)))


Poza uśmiechnięta - na miły początek zajęć:

Poza skupiona - wykonująca ćwiczenia gramatyczne:

Poza skonania - kiedy kończy się lekcja:

Nie ma to jak podejść z humorem do wszystkiego, co się robi;) Prawda, Moniko?

***

Moja pracownia wzbogaciła się o blat, na którym wykonuję rysunkowe prace. Tata zrobił go dla mnie. Nie muszę już ślęczeć godzinami przy maksymalnym pochyleniu głowy, na czym niewątpliwie zyskuje mój kręgosłup. Od podstawówki słynęłam z tego, że pisałam "nosem". Teraz mi już to nie grozi:)

Moja blogowa dobra znajoma, Ar_nika z "Mojej szydełkowej bajki", zaaranżowała jakiś czas temu dla swoich małych wychowanków pracownię artysty. Mottem aranżacji było hasło: Piękno ukryte w sztuce. Ku mojej wielkiej uciesze, w warsztacie artysty znalazła się też plakietka (na samej górze fotografii), którą malowałam w czasie wakacji, a która znalazła się w posiadaniu Ar_niki:

 zdjęcie wykonała Ar_nika

Z mejlowych informacji, które wymieniłyśmy między sobą, dowiedziałam się, że inspiracją do stworzenia tej pracowni był mój blog. W innym mejlu z kolei stwierdziła, że chyba jednak jest za czysta i zbyt uporządkowana. 

Hihi, Ar_niko, masz rację! Patrząc na Twoją i moją pracownię, mogę z całą pewnością stwierdzić, że u mnie panuje zdecydowanie bardziej artystyczny nieład! ;) Pozdrawiam Cię najserdeczniej, Kochana!!!

Dobrego dnia i całego tygodnia, moi Mili!

Karykatura w wersji soft

Witajcie!

Tego jeszcze u mnie nie było. Za karykatury z reguły się nie zabieram, bo nie leży w mojej naturze zniekształcanie i wyjaskrawianie cech fizycznych rysowanych przeze mnie osób. Wolę zdecydowanie podkreślać piękno fizyczne i duchowe moich ludzi przez subtelne, delikatne dopracowanie szczegółów, karykatura zaś kojarzy mi się z wykrzywieniem i deformacją określonych cech, tym bardziej, że definicja tego typu przedstawienia zakłada ośmieszenie danej osoby czy zjawiska.

Niedawno dostałam zamówienie na karykaturę. Zdecydowałam wspólnie z Michasią, że będzie to portret wiernie oddający wygląd osoby z odpowiednio zmniejszonym ciałem. Rys deformacji pozostał, ale w bardzo łagodnej formie.

format A4, ołówki (gł. HB, B4, B8, B9), węgiel, gumka chlebowa, biały żelopis, biała farba

Dirk lubi stare samoloty i samochody, więc pozwoliłam sobie na taką sugestię w tle. 

Jeśli wywoła uśmiech na twarzy Dirka, to bez względu na typologię wizerunku, poczuję, że warto było z karykaturą poeksperymentować! ;)

Udanego wieczoru!

PS. Dziękuję Wam wszystkim za to, że cały czas do mnie zaglądacie, śledzicie moje poczynania, kibicujecie mi. Dziękuję za każdy pozostawiony komentarz, nawet jeśli pozostaje bez odpowiedzi. Wiedzcie, że czytam każdy i przy każdym się ciepło do Was uśmiecham. Mam teraz szalony czas. Podjęłam nową pracę. W sumie pracuję w trzech miejscach, zajmuję się rysowaniem i blogowaniem na dodatek. Więc wybaczcie moje roztargnienie!

W złocie. Pomysł na szkolną gazetkę

Kochani!

Dokucza mi ból głowy po całym dniu w pracy. Piję wieczorną kawę. Przed oczami przebiegają mi obrazy dzisiejszego dnia - ruch uliczny, przystanek, szkolne korytarze, papiery, roześmiane buzie moich uczniów tych całkiem jeszcze małych i tych prawie dorosłych. Jak dobrze być nauczycielem i być ze swoimi najlepszymi na świecie wychowankami! Z nimi człowiek zawsze czuje się młody, pełny energii i ... doceniony:)))

Dla moich uczniów ze szkoły podstawowej wykonałam niedawno gazetkę:

Jest to szkoła z oddziałami integracyjnymi, więc treść gazetki nabiera szczególnej wymowy.

Jak Wam się podobają te złote silhouetty?
Nasza szkoła ma już ponad sto lat. Nie można się oprzeć pięknu jej detali architektonicznych. Spójrzcie na te schody:

Przychodzą mi na myśl witraże. Mmmmmm...:)

Taka to zacna stulatka!

Dobrego tygodnia Wam życzę! Do napisania.

Październik w obrazkach

Zrobiony na szaro;)

Oliwka i Lenka sportretowane

Witajcie!

Patrycji i Przemkowi, rodzicom dwóch wspaniałych dziewczynek, już wczoraj mówiłam, jakie to niesamowite uczucie zobaczyć po raz pierwszy osobę, którą się godzinami wcześniej rysowało. Tak było z Oliwką, tegoroczną pierwszoklasistką. Kiedy wysiadła z samochodu i zobaczyłam ją pierwszy raz w życiu, miałam wrażenie, jakbym ją znała od zawsze. Pamiętałam każdy rys jej twarzy.
Poniższy portret jest pełen ciepła i siostrzanej miłości. Będzie stanowił miły prezent urodzinowy dla babci dziewczynek. Rodzice Oliwki i Lenki okazali się niezwykle sympatycznymi i serdecznymi ludźmi. W dodatku chodziliśmy wszyscy do tej samej szkoły średniej. To była miła niespodzianka, a świat po raz kolejnym okazał się mały;)

     format 30x40cm, ołówki (gł. 4H, HB, 2B, 4B, 9B), gumka chlebowa, zwykła gumka

Zdjęcie ślicznych dziewczynek przysłane przez Przemka:

A to moje ołówki, jak zwykle w nieładzie. Ich powłoka jest żółta, ale czemu zdjęcia portretów nimi wykonanych na blogu też są zażółcone, skoro portrety w oryginale mają różne odcienie szarości? Czy ktoś z Was wie, co jest grane? Blogger wariuje...?
Mam nieodparte wrażenie, że moje portrety na żywo wyglądają lepiej niż w blogowych wpisach...

Serdeczne pozdrowienia! Dobrego wieczoru dla wszystkich moich drogich Czytelników:)

Powrót żaby

Witajcie!

Żabki cieszyły się u Was wielkim powodzeniem. Dziś wrzucam resztę rysunków z "francuskiej" serii:


- żabka słuchająca - do ćwiczeń w rozumieniu ze słuchu:

- żabka wycieńczona - po zajęciach języka francuskiego:

Bardzo Wam chciałam podziękować za wszystkie "włoskie" propozycje. Najbardziej spodobał się Monice i mnie gondolier, którego pomysłodawczynią jest Magdalena Barszczowska, prowadząca pięknego bloga (http://mojetartaletki.blogspot.com). Wasza pomysłowość kompletnie przerosła nasze oczekiwania:) Jeszcze raz z serca Wam dziękujemy:))


***

U nas w mieszkanku panuje jesień w bardzo jasnych, pogodnych barwach. Niżej znajdziecie migawki z ultraszybkiej dzisiejszej sesji:

Tym razem pieńki znalazły miejsce na parapecie. Stoi tam moja ulubiona latarenka i pojemniki na przyprawy, które chwilowo stały się wazonikami na suszoną gipsówkę.

W Pepco nie mogłam sobie odmówić ślicznej białej ramki, która wisi nad szafką. Jak widzicie, obecnie mam fioła na punkcie kanek. Oprócz białej i zielonej, posiadam jeszcze kilka innych;)

Ach, to tyle. Jak Lidka zakończy popołudniową drzemkę, wybierzemy się w trójkę na spacer, by nacieszyć się niedzielą.

Miłego popołudnia! Pa:)

Była sobie żabka mała...

Witajcie!

Tego jeszcze nie było! Zostałam poproszona o wykonanie rysunków - kilku niewielkich rozmiarowo, takich z przymrużeniem oka, związanych w jakiś sposób z kulturą Francji i Włoch. Rysuneczki zostaną wykorzystane do celów naukowych! Będą ilustrowały typy poszczególnych zadań gramatycznych na zajęciach odpowiednio z języka francuskiego i języka włoskiego, a sądzę, że jednocześnie wizualnie uatrakcyjnią prezentacje przygotowywane dla studentów przez pewną bardzo życzliwą, sympatyczną i mądrą Monikę, Panią Doktor, specjalistkę od języków romańskich.


Oto pierwsza część "serii francuskiej", czyli żabka (co zrozumiałe) w kilku odsłonach:


1. Poza zadowolenia - uśmiechnięta żabka na początek zajęć z napisem "uwielbiam gramatykę!"

2. Poza zamyślenia - zastanawiająca się nad regułą gramatyczną:

3. Poza "pisząca" - chodzi o wykonywanie ćwiczeń:

Już wkrótce zobaczycie żabkę słuchająca i wyczerpaną po zajęciach. Pomysłodawczynią tych póz jest Monika. Kapitalnie to wymyśliła, prawda? Gdybym miała taką nauczycielkę, lekcje języków obcych byłyby dla mnie przyjemnością!!!

Mam świadomość tego, że Wy, moi kochani Czytelnicy, też macie fantastyczne pomysły. A może Wam wpadnie do głowy pomysł, co mogłoby stać się symbolem Włoch? Obie się zastanawiamy i mamy dylematy z tym związane... Pomożecie? Dzięki!


Przyjemnego, spokojnego wieczoru! Ściskam Was najserdeczniej!

Wrzosowo i na temat

Kochani,

dziś będzie bardzo krótko, bo mnie terminy gonią, a zleceń portretowych przybywa... na moje szczęście!;)
Jeżeli jest ktoś, kto zechce mi dołożyć pracy, nie ma sprawy. Jestem otwarta na takie propozycje:)

Dziś bohaterem wpisu jest wrzosowy HOME - piękny, drewniany napis wycięty przez Old Tools Woodworking, pomalowany przeze mnie w te wdzięczne, jesienne kwiatuszki.

Kto ma ochotę na podobny, niech pisze: monika@sercemmalowane.com.

Dla Was też zebrałam wszystkie popularne angielskie powiedzonka związane z domem. Niech Wam się zrobi ciepło wokół serca! Na poniższym zdjęciu widać las, który codziennie podziwiam z okna w moim pokoju-pracowni, gdzie tworzę dla Was różne prace:

Rodzinnego, cudownego wieczoru moi mili Czytelnicy! :)